4.

- Weronika wstawaj! Spóźnisz się- usłyszałam. Na początku, nie wiedziałam o co chodzi, ale po chwili sobie przypomniałam.
- Czemu mnie obudziłaś tak późno? - krzyknęłam i wbiegłam do łazienki.
Wzięłam szybki prysznic i w samej bieliźnie wbiegłam do pokoju. Otworzyłam szafę i się przeraziłam. Co mam założyć? Bez namysłu wyciągnęłam białą koszulkę " JDWear " i czarną, rozkloszowaną spódnicę. W pośpiechu rozczesałam włosy i zrobiłam lekkie loki. Złapałam torbę i zbiegłam po schodach. Po drodze złapałam jabłko. Przy drzwiach włożyłam na nogi trampki w kwiatki i wybiegłam z domu. 
Rzuciłam się biegiem w stronę autobusu i w ostatniej chwili do niego wskoczyłam. Mam nadzieję, że mój samochód jak najszybciej zostanie tu dostarczony, bo nie mogę tak co dzień biegać.

****

Weszłam na uczelnię. Była ona ogromna. wyciągnęłam z torby kartkę z planem. Sala 112. Rozejrzałam się dookoła. Gdzie mam iść? Zostało mi 5 minut do lekcji. Nagle ktoś zagrodził mi drogę.
- Szukasz czegoś?
- Tak, sali.
- Pokaż.. 112? Też mam tam teraz zajęcia.Choć.
- Dzięki - bąknęłam zawstydzona.
- Nowa?
- Tak..
- Filip.
- Weronika.
Większość drogi przebyliśmy już w milczeniu.
- To tutaj- Filip wskazał mi salę i wymijając mnie wszedł pierwszy i przywitał się z klasą. 
Pewnym krokiem ruszyłam w stronę sali.
- Hej - wszyscy spojrzeli na mnie z zaciekawieniem.
- O! Ty pewnie jesteś Weronika. Stań tu i się przedstaw, skarbie- usłyszałam głos profesorki.
- A, więc nazywam się Weronika Lisek i przyjechałam tu z Krakowa.
- Dziękuję, usiądź.

- Tutaj- usłyszałam szept. Dziewczyna w przedostatniej ławce, najwyraźniej mówiła do mnie. Szybkim krokiem udałam się w wyznaczone miejsce.
- Hej- szepneła.
- Cześć-
- Sara jestem. Ładna koszulka.
- Dzięki.
- Jesteś fanką Jasia?
- Tak.
- To masz szczęście.
- Jak to?
- Spójrz- dziewczyna wskazała w stronę drzwi,a ja zamarłam.
- Czy to..?!?!
- Tak.. Jan Dąbrowski we własnej osobie.
- On się tu uczy?
- Jak widzisz.
- O, matko!- czułam, że zaraz wybuchnę, jednak by nie zrobić czegoś głupiego, odetchnęłam głęboko.
- Coś mnie ominęło? - usłyszałam jego głos.
Zobaczyłam, że Jaś patrzy w moją stronę z zaciekawieniem.
- Tak. Nowa- Sara szturchnęła mnie,a ja wstałam.
- Weronika Lisek.
- Miło mi. Ładna koszulka- chłopak uśmiechnął się i udał się na swoje miejsce. 

Nogi trzęsły mi się jak by były z waty, osunęłam się na krzesło i odpłynęłam w nieznane, myśląc o Janku...