piątek, 25 września 2015

12.

Otworzyłam oczy i spojrzałam na zegarek. 2.00 w nocy.
"Nadawałabyś się na YouTuberkę"- te słowa krążyły w mojej głowie jak szalone. Czy Janek mówił na serio? Zastanawia mnie ten temat. Może to nie jest głupia myśl? W końcu zawsze lubiłam montować, a występowanie też nie jest złe. Może Janek ma rację i powinnam spróbować? Chcąc wypędzić z głowy myśli o YouTube, zeszłam do kuchni i wlałam sobie soku. Wracając, jednak nadal myślałam. To mogłaby być niezła przygoda i doświadczenie. W końcu, jeśli mi się nie spodoba, mogę zakończyć pracę nad filmami. Jeszcze długo nad tym myślałam, ale w końcu podjęłam decyzję. Jednak zasnęłam dopiero nad ranem, co miało dla mnie koszmarne skutki.
* * *
Od rana dostałam już dwie uwagi i naganę za spanie na wykładach. Na dodatek źle się czułam i bardzo dobrze odczułam wczorajszą noc.
Przez pół dnia szukałam też Janka, ale nigdzie go nie znalazłam. 
Ten dzień nie zaczął się dobrze i tak samo zakończył...




czwartek, 24 września 2015

11.

Bardzo się denerwuję. Janek właśnie wstawił film z moim udziałem na YouTube. Na pewno ludzie z uczelni go zobaczą, a co jeśli się im nie spodoba?
* * *
Chwiejnym ruchem weszłam na uczelnię. Nagle ktoś krzyknął moje imię i wszyscy automatycznie się odwrócili. Zamarłam. Przełknęłam ślinę i ruszyłam. Wszyscy zaczęli klaskać. Zdziwiona patrzyłam na nich, nie wiedząc o co chodzi. Na szczęście podbiegła do mnie Sara.
- Ale to był odlot!!
- O co im chodzi?
- Jak to co? Widzieli cię u Jaśka. Podziwiają, że tak szybko cię polubił i oczywiście za twoje zachowanie. Jesteś genialna. Wyszło na prawdę super.
Zdziwiona ruszyłam w stronę sali. Kilka osób gratulowało mi po drodze. Było to na prawdę  miło.
* * *
- Hej. Widzę, że publika cię kocha.
- Nie żartuj sobie.
- Nie żartuję. Masz talent.
- Jasne..
- Wiesz co ci powiem?
- Nie, oświeć mnie.
- Nadała byś się na YouTuberke.
- Coo? Ja?? Chyba jesteś niepoważny.
- Na prawdę, nie myślałaś o tym?
- Może kiedyś, ale to przeszłość.
- Weronika, przecież kamera cię kocha.
- Przestań! Nie ma mowy.
- Szkoda. Fajnie byłoby cię oglądać.
- Nie rozśmieszaj mnie.
- Ja tu na poważnie, a ty mnie wyśmiewasz. Te kobiety.
- Tak bywa. Idziemy, czy zostajesz?
- Chodźmy.



 

niedziela, 20 września 2015

10.

Zapukałam niepewnie do drzwi. Po chwili otworzyły się one z lekkim zgrzytem.
- Przyszłaś.
- A jak bym mogła nie przyjść.
- No tak, wejdź.
- Dziękuję.
- Chłopaki, poznajcie Weronikę.
- Cześć-
- Hej-
- Siemka-
- Elo- 
- To jak? Nagrywamy?
- Mogę iść najpierw do toalety?
- Tak. Po prawo.
- Dzięki.
Weszłam do łazienki. Spojrzałam w lusterko. Lekko zaróżowione poliki, zakręcone włosy, opadają na ramiona. Koszula i spodenki z szelkami. To chyba dobry strój. Po krótkich oględzinach, wróciłam do chłopaków. Ci oczywiście już bawili się w najlepsze.
- Co robicie?
- Kiślu chce zjeść mojego lizaka!
- Bo on wygląda tak apetycznie. Janek weź się podziel.
- Nie!
- Janek, nie bądź dzieckiem. Oddaj mu lizaka, kupię ci nowego.
- Ale ten jest wyjątkowy, bo od fanki.
- Halo! Ja też jestem fanką!
- Ach..
- Dobra. To nagrywamy?
- Tak.
- Ja zamawiam miejsce obok Weroniki.
- Nie ma mowy, Filipie! To moja foczka.
- A ja usiądę obok Kiśielka.
- Wy dziewczyny zawsze coś psujecie!
- Taka nasza natura! To co mam robić?
- Tańczyć! 
- Tyle to sama wiem! A konkretniej?
Gdy chłopcy raczyli mi wyjaśnić moją rolę, chciało mi się śmiać. Jednak udając powagę ustawiłam się na miejscu mi wyznaczonym.
Nagrywanie szło nam bardzo szybko i świetnie się przy tym bawiliśmy. Kilka razy zaliczyłam glebę, dzięki Jankowi i znalazłam się ponad ziemią, dzięki Filipowi. Bardzo spodobała mi się ta "praca" i co raz bardziej zaczęło mnie kręcić nagrywanie...



 

9.

Włożyłam czarną sukienkę, a włosy związałam w warkocz.
.. Nagle ktoś zapukał do drzwi ..
 **
- Dzień dobry. Przyszedłem po Weronikę.
- Dzień Dobry. Werka!! Kolega!!!
- Kto?!
- Eee..
- Janek.
- Janek!!!
- Zaraz zejdę!
- To ty jesteś ten Janek Werki?
- No chyba ja.
- Dzięki mamo, pa.
**
- Strasznie cię męczyła?
- Nie. Przynajmniej mogę nazwać się twoim Jankiem.
- O, Boże, ale wstyd.
- Nie, no przestań!
- To co dzisiaj?
- Tańce skubańce z Kiślem, Smavem i Thorkiem.
- Brzmi ciekawie.
- Może, chcesz dołączyć?
- Ja? Nie, no co ty.
- No wiesz. Można by sprawdzić jak ci idzie przed kamerą.
- Czy ja wiem... 
- Ale ja wiem. A, więc u mnie o 17.
- Jest problem. Nie wiem, gdzie mieszkasz.
- Napiszę ci.
- A, jednak to ty potrzebowałeś mojego numeru!  
- Masz mnie.
- No, dobra. Pośpieszmy się, bo się spóźnimy.
- Masz rację.





 
  
 

sobota, 19 września 2015

8.

- Idziemy?
- Idziemy.
Idąc przez drogę, nadal nie mogłam uwierzyć, że tuż obok mnie idzie Janek.
Ten Janek, którego tak kocham.
Ten, którego podziwiam ponad wszystko. 
Ten, który jest moim największym idolem.
Ten, z którym tak bardzo chciałam się spotkać.
Teraz tak po prostu idę z nim ramię w ramię na kawę. Przecież to marzenie każdej fanki. Dziwne, że takie szczęście spotkało właśnie mnie. Nadal myślę, że to jakiś sen.
- To.. co teraz nagrywasz?
- Na razie nie mogę nic zdradzić.
- No proszę. Nie bądź taka świnia.
- Nie mogę..
- Ale ty jesteś. Właśnie straciłeś fankę.
- Czyli kogo?
- Mnie głupku!
- Nie zrobisz mi tego.
- Zdziwisz się.
- Zostawisz biednego Jasia w potrzebie?
 Całkowicie rozbawiona pokiwałam głową.
- Nie.
- Wiedziałem. I po tym się poznaję prawdziwą Firankę.
- Hej to ja! I moje ukulele nienastrugane..  
- Kiedyś miałem, kiedyś miałem..
Zaczęliśmy śmiać się sami z siebie i już całkiem rozbawieni śpiewaliśmy piosenkę Jasia. Szliśmy tak przez ulicę i pewnie wyglądaliśmy jak idioci na haju. Jednak świetnie się bawiłam w towarzystwie mojego idola i nic innego mnie nie obchodziło. Nigdy nie pomyślałam, że mogę zaprzyjaźnić się z moim idolem i, że będzie to, aż tak cudowne. Gdy doszliśmy do kawiarenki, Jasiek zamówił kawę,a ja nadal śmiejąc się z naszego wybuchu głupawki, zajęłam miejsce.
- Kawa dla pani.
- Dziękuję
- To było chore.
- Oj,było było.
- Muszę ci powiedzieć, że coraz bardziej mnie zaciekawiasz.
- Tak, jak ty mnie. tylko jest mała różnica, wiem o tobie chyba wszystko.
- Spokojnie, ja to nadrobię.
- Oczywiście.
- To pokażesz mi tą przeróbkę?
- Jasne.
Chłopak usiadł obok mnie. Ręce trzęsły mi się jak szalone, ale jakoś opanowałam sprzęt i włączyłam nagranie. Ale wcale mnie ono nie obchodziło. 
Spoglądałam na Janka, na jego dołeczki, uśmiech, włosy, oczy, pieprzyk. Był idealny w każdym calu.
- Chcesz zrobić zdjęcie? Będzie na dłużej.
- Emm.. Przepraszam, ale nadal nie wierzę, że ty tu jesteś... ze mną.
- To uwierz. Jeszcze cię trochę pomęczę.
- Ale mi to nie przeszkadza.
- Jeszcze zacznie.
- Raczej nie.
Rozmawialiśmy tak całe popołudnie i powiem szczerze, że bardzo się zżyłam z Jaśkiem.
 

7.

Zdenerwowana szłam przez korytarz, obracając w ręku tablet.
- Hej-
- Hej-
- O co chodziło wczoraj Jankowi? 
- Jak to o co?
- Podszedł do mnie, dał mi tę kartkę i powiedział, że to od ciebie. Wiesz coś o tym?
- Co? Ja myślałam, że ty go o to prosiłaś.
- Nie. Sama potrafię sobie poradzić. Naprawdę tak ci powiedział?
- Tak. A to oszust. Ale jaki słodki oszust..
- Ależ on kochany dla was. Od razu telefon chce.
- Przestań! Jest kochany i to bardzo.
- No przystojny jest, ale nic więcej w nim nie widzę.
- A ja widzę i to wiele rzeczy. A tak w ogóle to nie widziałaś go gdzieś dzisiaj?
- W sumie to tak. Spójrz-
- Hej dziewczyny-
- Hej. Wiecie co ja już pójdę. Pa.
- Wiesz chciałem zapytać cię jak ci idzie z filmem. Wiem, że to dopiero jeden dzień, ale nie mogę się doczekać, aż zobaczę twoją przeróbkę. Oczywiście, nie pośpieszam cię.
- Właściwie, to szukałam cię, żeby ci powiedzieć, że skończyłam.
- Żartujesz?
- Nie. No co ty, mówię serio.
- Wow. Genialnie. Naprawdę jesteś niepowtarzalna.
- Dzięki.
- Wiesz jest sprawa.
- Jaka?
- Może chciałabyś iść dziś na jakąś kawę?
- Z chęcią.
- Fajnie, to widzimy się później.
- Widzimy... 

piątek, 18 września 2015

6.

Obudziłam się godzinę wcześniej. Muszę w końcu jakoś wyglądać. Wzięłam długi prysznic. Założyłam czarną koszulkę " JDWear"  i jeansowe spodenki. Na nogi założyłam trampki. Włosy związałam w wysokiego koka. Umalowałam lekko rzęsy,a na usta nałożyłam błyszczyk. Wyszłam z łazienki, zjadłam porządne śniadanie, założyłam torbę na ramię i wyszłam z domu.
Miałam jeszcze dużo czasu, więc postanowiłam się przejść.
Na uczelnię dotarłam lekko przed czasem, więc usiadłam na ławce i wyciągnęłam telefon. Nagle ktoś usiadł obok mnie.
- Czyżby moja mordka? - w kompletnym szoku spojrzałam na Janka.
- Tak.
- Jesteś inna.
- Inna?
- Tak. Jesteś raczej skryta, ale wcale nie jesteś szarą myszką. Umiesz też opanować emocje, a to potrafi małą liczba Firanek.
- Hihi. Jestem wyjątkowa.
- Opowiesz mi coś o sobie?
- A,więc lubię pisać, żartować, tańczyć i śpiewać. Lubię też montować filmy.
- Montujesz?
- Tak trochę.
- A lubisz występować w filmach, przedstawieniach?
- Czy ja wiem? Nigdy się nad tym nie zastanawiałam.
- Może chciałabyś mi pomóc?
- W czym?
- W montażu filmu. Sprawdzimy twoje umiejętności.
- Naprawdę?
- No tak!
- Z chęcią.
- To super. Masz coś na co mógłbym ci przesłać?
- Tak[...]. To fanfiction?
- Tak.
- A co mam z nim zrobić?
- Może ty masz jakiś pomysł?
- No w sumie, to mam.
- To fajnie. Wiesz... Sara mnie prosiła, żebym..ten.. jej przyniósł twój numer na kartce. Napiszesz?
- Sara, powiadasz?
- No tak.
- No okey. Ale tylko Sara może go dostać.
- Chciałabyś..
- Ej!- chłopak ostatni raz posłał mi uśmiech i odszedł w stronę innej sali. To chyba najcudowniejsze co mogło mnie tu spotkać....



 

5.

Wbiegłam jak szalona do domu.
- Mamo! Mamo!
- Co się dzieję? Pali się czy co?- mama wyłoniła się zza ściany.
- Nie uwierzysz co mnie dzisiaj spotkało!
- Co się stało? Coraz bardziej się martwię o twoje zdrowie. Masz gorączkę?
- Nie! To nic złego!
- No to co? Oświeć mnie!
- Boże! Nie zgadniesz kogo spotkałam na uczelni!!!
- No kogo?
- Jasia!
- Jasia?
- Dąbrowskiego!!!
- Tego YouTubera?
- Nie, tego YouTubera!! Tylko mojego Jasia!  Najlepszego z najlepszych!
- Na pewno dobrze się czujesz?
- Ja mówię serio!! On się uczy na tej samej uczelni co ja! Czy to nie cud? Nawet się ze mną przywitał!
- I co? Rzuciłaś się na niego jak małpa na banana? 
- Bardzo śmieszne!
- A poznałaś tam kogoś, oprócz tego Dąbrowskiego? 
- Tak. Taką Sarę, ale mamo, nadal nie mogę w to uwierzyć!!
- Tak, tak. Siadaj, bo obiad na stole.
- Nie jestem głodna. Muszę wejść na facebooka i napisać do Kaśki!
- Jak chcesz.
Wbiegłam do pokoju i włączyłam laptopa. Gdy zalogowałam się na facebooka, omal nie zemdlałam. Nie mogąc uwierzyć własnym oczom, zaczęłam piszczeć i tarzać się po ziemi.
- Co tu się dzieję?- przerażona mama wbiegła do pokoju.
- Spójrz!- krzyknęłam.
- Co?
- No nie widzisz? " Jan Dąbrowski wysłał ci zaproszenie do znajomych"!!! Aaaaaaaa!!! 
- Rozumiem,że jesteś podekscytowana, ale bądź ciszej, bo umrę tu na zawał!
- Dobrze!
Nie mogąc uwierzyć w moje szczęście, rzuciłam się na łóżko i zatraciłam się w marzeniach... 


czwartek, 17 września 2015

4.

- Weronika wstawaj! Spóźnisz się- usłyszałam. Na początku, nie wiedziałam o co chodzi, ale po chwili sobie przypomniałam.
- Czemu mnie obudziłaś tak późno? - krzyknęłam i wbiegłam do łazienki.
Wzięłam szybki prysznic i w samej bieliźnie wbiegłam do pokoju. Otworzyłam szafę i się przeraziłam. Co mam założyć? Bez namysłu wyciągnęłam białą koszulkę " JDWear " i czarną, rozkloszowaną spódnicę. W pośpiechu rozczesałam włosy i zrobiłam lekkie loki. Złapałam torbę i zbiegłam po schodach. Po drodze złapałam jabłko. Przy drzwiach włożyłam na nogi trampki w kwiatki i wybiegłam z domu. 
Rzuciłam się biegiem w stronę autobusu i w ostatniej chwili do niego wskoczyłam. Mam nadzieję, że mój samochód jak najszybciej zostanie tu dostarczony, bo nie mogę tak co dzień biegać.

****

Weszłam na uczelnię. Była ona ogromna. wyciągnęłam z torby kartkę z planem. Sala 112. Rozejrzałam się dookoła. Gdzie mam iść? Zostało mi 5 minut do lekcji. Nagle ktoś zagrodził mi drogę.
- Szukasz czegoś?
- Tak, sali.
- Pokaż.. 112? Też mam tam teraz zajęcia.Choć.
- Dzięki - bąknęłam zawstydzona.
- Nowa?
- Tak..
- Filip.
- Weronika.
Większość drogi przebyliśmy już w milczeniu.
- To tutaj- Filip wskazał mi salę i wymijając mnie wszedł pierwszy i przywitał się z klasą. 
Pewnym krokiem ruszyłam w stronę sali.
- Hej - wszyscy spojrzeli na mnie z zaciekawieniem.
- O! Ty pewnie jesteś Weronika. Stań tu i się przedstaw, skarbie- usłyszałam głos profesorki.
- A, więc nazywam się Weronika Lisek i przyjechałam tu z Krakowa.
- Dziękuję, usiądź.

- Tutaj- usłyszałam szept. Dziewczyna w przedostatniej ławce, najwyraźniej mówiła do mnie. Szybkim krokiem udałam się w wyznaczone miejsce.
- Hej- szepneła.
- Cześć-
- Sara jestem. Ładna koszulka.
- Dzięki.
- Jesteś fanką Jasia?
- Tak.
- To masz szczęście.
- Jak to?
- Spójrz- dziewczyna wskazała w stronę drzwi,a ja zamarłam.
- Czy to..?!?!
- Tak.. Jan Dąbrowski we własnej osobie.
- On się tu uczy?
- Jak widzisz.
- O, matko!- czułam, że zaraz wybuchnę, jednak by nie zrobić czegoś głupiego, odetchnęłam głęboko.
- Coś mnie ominęło? - usłyszałam jego głos.
Zobaczyłam, że Jaś patrzy w moją stronę z zaciekawieniem.
- Tak. Nowa- Sara szturchnęła mnie,a ja wstałam.
- Weronika Lisek.
- Miło mi. Ładna koszulka- chłopak uśmiechnął się i udał się na swoje miejsce. 
Nogi trzęsły mi się jak by były z waty, osunęłam się na krzesło i odpłynęłam w nieznane, myśląc o Janku...



  

środa, 16 września 2015

3.

Niechętnie wstałam z łóżka. Spojrzałam na zegarek - 10.00. Wcześnie, ale i tak już nie zasnę. Zbiegłam po schodach do kuchni. Przy kuchence stałą mama. 
- Hej.Co tak ładnie pachnie?
- Naleśniki.
- Mmm, ... pychota.
- Co tak wcześnie ściongneło cię z łóżka? 
- Sama chciałabym to wiedzieć .
- No dobra. Siadaj i jedz.
- Jasne, dzięki.
- Jak ci się tu podoba?
- Jak na razie  obiecująco.
- To wspaniale. Stresujesz się? 
- Czym?
- Studiami.
- Nie. Czemu bym miała?
- Jesteś tu nowa, nie wiesz jacy będą twoi rówieśnicy.
- Olewam to. Nie obchodzi mnie zdanie innych.
- Pamiętaj, że to już nie gimnazjum.
- Dałam radę w liceum, to dam radę i tu.
- Oby.
- Oj, mamo. To tylko szkoła, jak każda inna.
- Obiecaj, że będziesz uważać. Warszawa to duże miasto i  jest niebespieczna.
- Obiecuję. Lepiej ci?
- Ani trochę.
- Wyluzuj, nie jestem już dzieckiem.
- Ale tak się zachowujesz.
- Nie prawda!
- Prawda!
- Dziękuję za naleśniki, pyszne.
- Co teraz będziesz robiła?
- A co to przesłuchanie?
- Nie, ale chciałbym wiedzieć.
- Ubiorę się, naszykuję i pójdę się przejść po mieście.
- Wykluczone.
- Bo?
- Nie znasz tego miasta.
- I co z tego? Jestem tu po to,żeby je poznać.
- Nie i koniec.
- Mamo..
- Nie!
- Co tu się wyprawia?- do kuchni wszedł tata.
- Mama nie pozwala mi iść się przejść..
- Ponieważ nie zna miasta.
- Ale to nie problem. Musi poznać. Możesz iść.
- Dziękuję, tato- wybiegłam z kuchni, słysząc jeszcze  oburzenie mamy, która w końcu jednak uległa...
 

poniedziałek, 14 września 2015

2.

-Jesteśmy na miejscu- usłyszałam głos taty.
Szybko wybiegłam z samochodu ,aż zamarłam.Nasz nowy dom był dwa razy większy od starego.Szczęśliwa weszłam na posesję.Ujrzałam tam wielki basen. Gdy podeszłam do drzwi,mama już je otwierała.Wbiegłam do środka.
-Gdzie się tak śpieszysz?
-Wybrać sobie pokój!
Mama uśmiechneła się pod nosem,a ja jednym susem znalazłam się na górze. Moją uwagę przykuł największy z pokoi z balkonem i widokiem na miasto. W tej chwili do pokoju weszła mama. 
-Jest śliczny.
-Jest mój?
-Jeśli chcesz
-Naprawdę? Dziękuję- wtuliłam się w mamę,to posłała mi uśmiech i wyszła. Zbiegłam na dół po walizki. 
Gdy w końcu przytargałam je na górę,postanowiłam się od razu rozpakować. 
Pokój był duży. Przy ścianie stało ogromne łóżko.Po lewej stronie stało biurko, a obok niego dwa regały. Znajdowały się tu też szafki,kilka zwykłych półek i wielka szafa. Po chwili wypełniła się ona ogromną ilością ubrań. Na biurku znalazła się lampka i laptop.Na regałach-książki,a na półkach zdjęcia i nagrody z poprzednich szkół. Po dwóch godzinach mój pokój był już zapełniony po brzegi,a ja zmęczona rzuciłam się bez sił na miękkie łóżko..


niedziela, 13 września 2015

1.

Nareszcie nadszedł dzień przeprowadzki.Może,to dziwne..,ale cieszę się z tego jak małe dziecko.Przeprowadzam się z Krakowa do Warszawy,ale to nie znaczy,że nie lubię Krakowa. 
To naprawdę ładne miasto,pełne zabytków.Cieszę się jednak,że mama wybrała Warszawę!! W końcu to tam mieszka mój ukochany YouTuber Jaś Dąbrowski!! Wiem,Warszawa to duże miasto,ale liczę,że może będę miała takie szczęście i go spotkam.
-Weronika,zniosłaś już wszystko na dół?
-Tak,mamo.Jedziemy już?
-Bez pośpiechu.Muszę sprawdzić czy mam wszystko.Tobie też to radzę. Arturze,zapakuj rzeczy Weroniki.
-Oczywiście,skarbie- zza ściany wyłonił się mój tata.
-Tato,jedźmy już.
-Kochanie,wytrzymaj jeszcze chwilkę.
-Yhm- bąknełam i opadłam bezsilnie na krzesło.
Beznamiętnie obserwowałam dziecinne zachowanie moich rodziców. Jednak w końcu moje czekanie się opłaciło.
-Werka,wsiadaj!
Nareszcie-pomyślałam i biegiem rzuciłam się w stronę samochodu. Gdy tam już dotarłam,wgramoliłam się na tylnie siedzenie i tradycyjnie weszłam na facebooka. Gdy nic ciekawego tam nie znalazłam,włożyłam słuchawki,wybrałam ikonkę YouTube i kanał Janka.Włączyłam pierwszy lepszy filmik...
Oglądając filmy mojego idola nawet nie przypuszczałam co mnie czeka w Warszawie i jak to zmieni moje życie...

niedziela, 6 września 2015

Początek :)

Hej.Chciałam was zapoznać z moim blogiem.A,więc będę dodawać tu opowiadanie o moim idolu-Jasiu Dąbrowskim.Mam nadzieję,że wam się spodoba :)